Personalizowana piosenka na 50. urodziny dla żony.25 lat razem — dzieci wyfrunęły, my zostaliśmy. I wciąż ją odkrywam.

Beata, 50 lat, 25 lat razem, 22 lata ślubu, córka Ola (23) studentka w Krakowie, syn Bartek (20) na pół-rocznych praktykach w Hamburgu. Empty nest świeży — Bartek wyjechał 4 miesiące temu. Poznaliśmy się w 2001 w pociągu z Gdańska do Krakowa — Beata miała wtedy grzywkę do brwi i czerwoną walizkę, siedziałem naprzeciwko, gadałem o piłce, ona udawała że czyta. Ślub w 2004, jej babcia Wanda w mowie powiedziała „Tomek, Beata jest tym co my w naszej rodzinie nazywamy 'tyle dobra, ile cisza'" — weszło na zawsze. Po Oli (2003) Beata wzięła rok przerwy z pracy (urlop wychowawczy), potem wróciła do księgowości. Wewnętrzny żart: Beata wstaje codziennie 5:40 (od 22 lat, od urodzenia Oli), parzy kawę dla dwojga, choć ja często wstaję dopiero 7:00 — przez 22 lata pijam jej letnią kawę i nigdy nie powiedziałem że nie lubię. Hobby od 2022: akwarele (zaczęła w 48 roku życia, jedna wisi w przedpokoju, drugą sprzedała w listopadzie 2025 na charytatywnej aukcji). Wspólny rytuał ostatnich 4 miesięcy: niedzielne 8 km wzdłuż Wisły, sobotnie kolacje z winem na tarasie, wtorkowy video-call z Bartkiem. Chcę powiedzieć, że po 25 latach widzę dziewczynę z grzywką w pociągu z 2001 — i że dziś, z pierwszymi siwymi i akwarelą w przedpokoju, podoba mi się bardziej.

Joanna, 50 lat, 25 lat razem, 22 lata ślubu, córka Magda (27) z mężem Krzysztofem, wnuk Jasiek (1.5 roku), syn Kacper (23) na studiach inżynierskich w Edynburgu. Świeża babcia (od 18 miesięcy). Poznaliśmy się w 2001 w schronisku Markowe Szczawiny w Beskidach — Joanna była ze studencką grupą turystyczną, ja sam po trekkingu. Joanna nie nosiła wtedy okularów (zaczęła w wieku 35), miała na sobie zieloną kurtkę przeciwdeszczową (do dziś leży złożona w piwnicy). Ślub w 2004. Po Magdzie (1999, przed ślubem) Joanna pracowała w niepełnym wymiarze 6 lat. Wewnętrzny żart: Joanna od dnia urodzin Jaśka jest „babcią na pełen etat" — Magda mówi „mamo, ja wracam do pracy, mogłabyś z Jaśkiem we wtorki"; Joanna wzięła wtorki, środy i piątki. Kacper z Edynburga dzwoni co niedzielę o 19. Hobby od 2023: pieczenie chleba na zakwasie, ostatni miesiąc 12 bochenków rozdanych sąsiadom. Wspólny rytuał: wtorkowy lunch z Magdą i Jaśkiem, sobotnie 6 km wokół osiedla z psem Bibą, niedzielne wieczorne wino na tarasie. Chcę powiedzieć, że Joanna jako babcia pokazała mi siebie w trzeciej roli — i że to jest ta sama dziewczyna z 2001 w zielonej kurtce, tylko głębiej.

Anna, 50 lat, 24 lata razem, 20 lat ślubu, świadomy childfree. Poznaliśmy się w 2002 w bibliotece uniwersyteckiej w Toruniu — Anna pisała magisterkę, ja doktorat. Anna miała wtedy okulary z czarnymi prostokątnymi oprawkami (do dziś nosi te same, choć szkła wymieniła trzy razy). Ślub cywilny w 2006, świadek (jej promotor) wygłosił mowę o tym, że „Anna jako jedyna w jej roczniku wiedziała, że chce zostać tylko w nauce". Decyzję o childfree podjęliśmy w 2007 świadomie, mimo presji rodziny. Anna dziś jest doktorem habilitowanym z filozofii (habilitacja 2024), wykłada na UMK. Wewnętrzny żart: Anna od pierwszego roku czyta mi w łóżku przed snem (Stachura, Tokarczuk, ostatnio Hanna Arendt) — 24 lata, każdy wieczór, ja słucham i często zasypiam przy trzeciej stronie. Wspólny rytuał: piątkowe kolacje w naszej ulubionej restauracji „Manekin", weekend bez ekranu, dwa razy do roku wyjazd do Wenecji (od ślubu, pierwszy raz w 2006). Chcę powiedzieć, że jej decyzja o nas, ale i o nauce, jest dla mnie po 24 latach najgłębszą rzeczą, którą widziałem u jakiejkolwiek osoby.